Crowdsourcen Auteurswet gewenst?

Finland schrijft geschiedenis met een auteurswet via crowdsourcing! Zo juichte TorrentFreak drie weken terug. Maar is het crowdsourcen van wetten wel zo’n gewenste ontwikkeling?

De Finse grondwet staat toe dat burgers wetten kunnen voorstellen, als ze de steun van minimaal 50 duizend medeburgers krijgen binnen 6 maanden. Dit lukte voor de voorstanders van de “Gezond Verstand bij Auteursrecht Wet”. Het voorstel wil straffen voor inbreuk verlagen, meer ‘fair use’ en minder oneerlijke kleine letters in platencontracten en de mogelijkheden van mensen vereenvoudigen om back-ups te maken van zaken die ze al bezitten.

Maar is een wetsvoorstel bij elkaar “crowdsourcen” werkelijk zo verstandig? In Nederland is in de jaren tachtig een “volkspetitionnement” geprobeerd over het plaatsen van kruisraketten, na een eerdere over de Vlootwet, het Algemeen Kiesrecht en de Schoolwet. Dat waren enorme massa-acties.

Maar is Auteursrecht hervormen al zo’n groot maatschappelijk verhaal? Loop je hier ook niet snel vast op de wat botte kanten van directe democratie? Het “dictaat van de meerderheid” en negeren van belangen van de relatief kleine minderheid: de auteurs, creatieven etc.

LuMaxArt Free Election 02

Volg de meerderheid?
Mensen zijn vlot enthousiast te krijgen over relatief directe democratie en dat als de snelste, en ultieme uitdrukking van volkswil te zien. Maar daar zijn heel wat politieke denkers toch beduidend terughoudender mee.

De politiekfilosoof Edmund Burke gaf dat als volgt aan bij zijn eerste verkiezing voor het Engelse parlement:  ‘Het parlement is niet een bijeenkomst van belangenbehartigers van verschillende en met elkaar strijdige belangen, maar de beraadslagende vergadering van één natie met één belang, dat van het geheel’.

Burke, die voor een district was gekozen, beloofde de opvattingen van zijn achterban ernstig te wegen, maar accepteerde geen last of ruggespraak. Dat laatste is uiteindelijk een kernprincipe van de parlementaire democratie geworden. Het is de visie van parlementariërs die een parlement niet als een vergaarbak vol met lobbyisten of marionetten van lobbyisten zien, en zo’n opvatting verafschuwen.

Burke gaf aan dat hij zich zou laten leiden door wat hij leerde uit de gesprekken en debatten en bepalen wat dan naar zijn overtuiging en geweten het beste was voor het algemeen welzijn. Kortom, alle belangen werden in kaart gebracht.

Deze opvatting staat lijnrecht tegenover politici, die zich laten leiden door focusgroepen, of graag inhaken op crowdsourcen. Dat waren in Burke’s tijd zeker nog geen termen, anders had hij vast herkend dat Belastingheffen de overheidsvariant van crowdfunding is …

Crowdsourcen Auteurswet
De kernvraag is of in Finland nu de verandering van het Auteursrecht via het crowdsourcen van die wet, die velen daar vast verwelkomen, wel wordt gebracht vanuit de juiste doelgroepen? Immers veel gebruikers zijn niet de createurs van artistieke  uitdrukkingen. Afkeer van ongenoegen over regels uit de auteursrechtenindustrie als leidraad voor wetgeving is wat anders dan auteurs zelf benadelen.

Dit alles lijkt het parlement daar te transformeren tot stempelautomaat van belangenbehartigers, maar nu de belangen van een soort volksstemming. Het is de vraag of auteursrechtenkwesties zich door hun aard goed lenen voor een massa-oordeel via een plebisciet. Kan er toch niet beter besloten worden na wat uitgebreidere beraadslagingen, waarbij volksvertegenwoordigers alle aspecten te horen krijgen, afwegen en dan oordelen?

Vreemde Zaken | , , , , | Reageer

 

Reageer

Je e-mail adres wordt nooit gepubliceerd of gedeeld.

Toegestane HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>